از باده ای می چشم که هرگز در خمّی نجوشیده است از باده ای می چشم که هرگز در خمّی نجوشیده است- باده ای در پیمانه ها و جام هایی از مروارید- باده ای که تمام انگورها و تاک های فرانکفورت نیز، چون آن بار نمی تواند داد. مست ِ هوایم و هرزه گرد و باده گُسار خم خانه های شبنم- و در دل روزهای بی پایان تابستان، در میخانه های آبی آتشین آفتاب گیج می زنم. آنهنگام که صاحبان باغ، زنبورهای مست را از از آستانه رزها و اطلسی ها می رانند؛ و پروانگان از جرعه نوشی های خویش دست می کشند، من اما همچنان بیش از پیش نوش می کنم. تا آنجا برای دیدن این باده نوش بی مقدار، که بر شانه های خورشید تکیه کرده است، قُدسیان آسمان کلاه های برفی خویش را بچرخانند، و قِدیسان رو به سوی دریچه ها هجوم آورند! ترجمه: مهرداد پارسا I taste a liquor never brewed I taste a liquor never brewed From Tankards scooped in Pearl Not all the Frankfort Berries Yield such an Alcohol! Inebr

روزنامه ایران جامعه ای که «پرسشگر» نباشد «متفکر» هم تولید نمی کند آغاز فلسفه دوستی برای راستی پژوهی است. کسانی که فلسفه می ورزند، باید در بحث های شان نزاع عاشقانه ای بر سر موضوع داشته باشند. فلسفه با خوداندیشی شروع می شود. واقعیت این است که با تکرار جملات بزرگان نمی توان اندیشید. وقتی می توانیم بیندیشیم که برای مثال با نقل قول از نیچه (مثلا کویر می روید) فقط به نیهیلیسم مدرن و نقد نیچه بسنده نکنیم، بلکه ریشه شرقی نیهیلیسم را نیز دریابیم؛ چراکه ما خود نوعی از کویراندیشی و نیهیلیسم داریم که از قضا با خشکی سرزمین مان نیز مرتبط است. مساله کم آبی جدی است. «کویر» ما، به قول دکتر شریعتی، فقط بحثی جغرافیایی نیست، بلکه در کشور ما تاریخی طولانی دارد و ما باید در تاریخ مان تأمل کنیم. مادامی که بتوانیم کویراندیشی و نیهیلیسم شرقی را موضوعی برای تفکر قرار دهیم، آن زمان، فلسفه شروع می شود.حال این سؤال مطرح می شود که شرایط امکان طرح پرسش فلسفی در فرهنگ و تمدن ما چگونه است؟ به تعبیری فلسفه

مریم ایرانی دو پدربزرگ من به فاصله یک روز و با اختلاف 18 سال در اردیبهشت ماه از دنیا رفتند. سال گذشته زمانی که برای برپایی مراسم یادبود بر سر مزارشان حضور داشتم به موضوعی فکر می کردم، و حالا که برای نوشتن پرونده این شماره دست به کیبرد برده ام سوال آن روز در ذهنم زنده شده: آیا دغدغه رفتن و مهاجرت کردنی که باعث شده من امروز یک مهاجر کانادا باشم، ریشه در تجربه کوچ کردن پدربزرگ هایم داشته است؟ هر دوی آنها در سنین 17 سالگی بخاطر مشکلاتی که بر سر راه زندگی و تحصیل و کار داشتند از شهر محل تولدشان به تهران کوچ کرده بودند. با سختی و تلاش فراوان در تهران دوباره زندگی از نو ساخته بودند. با تمام مرارت هایی که بر سر یادگرفتن زبان و آداب جدید زندگی در یک شهر بزرگ و شلوغ داشتند،آن ها موفق شدند خود را سرپا نگاه دارند. بعد از آن ها، اعضای دیگری از خانواده من هم به سرزمین های دیگری مهاجرت کردند. وسوسه هجرت از سرزمین مادری به دنیایی ناشناخته در من هم همواره نقشی پررنگ داشته و در نهایت همین وسوسه مرا متقاعد کرد که مهاجرت را با تمام سختی هایش تجربه کنم. ع

اسپینوزا هشت ساله بود که شاهد صحنه ای دلخراش شد. و آن را تا آخر عمر از یاد نبرد. این واقعه در کنیسه یهودیان در آمستردام رخ داد. مردی به نام اوریل آکوستا در آستانه در بر روی زمین خوابیده بود و ارباب کنیسه هنگام عبور به خیابان او را لگدمال می کردند. اسپینوزا از پدرش پرسید:«گناه او چیست که مستوجب چنین عقوبتی شده؟» پدرش جواب داد:«باروخ این داستان مفصل است ولی من آن را در چند کلمه برای تو خلاصه می کنم: اوریل آکوستا با دستورات دین ما موافق نیست و کنیسه او را به علت افکار آزادی که دارد از اجتماع خویش بیرون کرده است. اما آکوستا احساس تنهایی می کند و تقاضایش این است که او را دوباره به جامعه یهودیان بپذیرند. و او پیش از آنکه بتواند دوباره به کنیسه پذیرفته شود باید چنین مجازاتی را تحمل کند. اسپینوزا گفت: «پدر بگو ببینم آیا با لگد کردن کسی می شود یهودی مومن بار آورد؟» «نه باروخ همچنان که با در آتش افکندن مردمان نمی توان مسیحی با ایمان تربیت کرد.» اسپینوزای کوچک مضطرب و اندیشمند به خانه بازگشت. منطقه یهودی نشین شهر از خبر مجازات آکوستا ناراحت و در تب و

چند سال پس از مرگ سقراط یکی از مریدانش به نام آنتیس تنس در کلاس سرگرم تدریس بود که ناگهان همهمه ای در کلاس افتاد. گدای جوان ناشناسی خود را به درون افکند و اصرار داشت که در شمار شاگردان انتیس تنس در آید. فریاد های خشم آلود از همه جا بلند شد و او را به ریشخند گرفتند:« بروبیرون سگ گر». « گدایان را در این جا راه نیست» . « او را به جایی که درخور اوست بفرستید». «بگذارید گورش را گم کند». کوشش معلم که می خواست گدا را با متانت از در براند سودی نبخشید. «آنها مرا سگ خطاب می کنند . بسیار خوب. من هم مثل سگ عوعو می کنم ولی شوقی مفرط به فلسفه دارم و می خواهم آن را بیاموزم.» معلم بیهوده سعی می کرد او را از آنجا براند چون گدا در حفظ حقی که ان را از آن خود می دانست پافشاری می کرد. « هر کاری می خواهی بکن. هر قدر می خواهی کتکم بزن. هیچ چوبی آنقدر سخت نیست که قادر باشد مرا از اینجا براند. » جوانک در آنجا باقی ماند و همه او را "سگ فیلسوف" یا فیلسوف کلبی نام نهادند. چون به رسوم و مقررات و آداب معمول ، سگ صفت دندان نشان می داد و پارس

زندیقی را نزد خلیفه بردند که درباره او حکم کند. خلیفه گفت: به من خبر داده اند که تو زندیقی و کفر می گویی و از دین خدا روی گردان شده ای. مرد گفت: حاشا و کلا. من نماز می گزارم و روزه می گیرم و جز خدا را نمی پرستم. خلیفه گفت: دروغ می گویی! سخن راست بگو، ورنه فرمان دهم که تو را چندان تازیانه زنند که به زندیقی ات اقرار کنی. مرد گفت: شگفتا، این چه حالت است که می بینم؟! مصطفی(ص) شمشیر می زد که به مسلمانی اقرار کنید و تو که بر جای او نشسته ای، تازیانه می زنی که به کافری اقرار دهیم؟ (لطائف الطوائف، ص۲۹۴)

یاکوب بوهم (Jacob Boehme)، فیلسوف الهی و عارف بنامِ آلمانی در قرن هفدهم، کمتر از ۵۰ سال زیست. در سال ۱۵۷۵ میلادی به دنیا آمد و در سال ۱۶۲۴ درگذشت. شماری از مهم ترین شخصیت های فلسفی و علمی غرب، از او اثر پذیرفته اند؛ از آن میان: هگل، شلینگ، شوپنهاور، نیچه، هارتمن، برگسون، هیدگر، وایتهد و کارل یونگ. حدود ۳۰ کتاب نوشت که مهم ترین آنها «طلوعی در سپیده دم» و «راهی به سوی مسیح» است. چند ویژگی مهم در زندگی و آثار او وجود دارد: نخست اینکه او از کودکی به شغل کفاشی، اشتغال داشت و تا پایان عمر پینه دوزی را رها نکرد. برخی از آثارش را نیز در همان مغازه کفاشی نوشت. ویژگی دوم او مخالفت شدید با تبعیض و نزاع های مذهبی بود که پیامدهایی نیز برای او داشت. ویژگی سوم او برخی جملات مهم او است که از وی نقل می کنند و در کشورهای آلمانی زبان، کم وبیش بر سر زبان ها است. این مقدمه، برای آن بود که جمله ای را از او نقل کنم: از وی پرسیدند: نزدیک ترین راه به خدا چیست؟ گفت: من نمی دانم برای شما نزدیک ترین راه به خد

 

جزوه حقوق مدنی 3 قواعد عمومی قراردادها نوشته دکتر صفایی

تالیف ثمین قربانی

 

دانلود

به گزارش ایسکانیوز به نقل از روابط عمومی شهر کتاب، نشست نویسندگی خلاق چهارشنبه شب، ۲۹ دی ماه با حضور هوشنگ مرادی کرمانی در شهرکتاب مرکزی برگزار شد. مرادی کرمانی در پاسخ به این سوال که چرا نوجوانان کمتر می نویسند یا تمایل به نوشتن ندارد، گفت: به نظر می رسد خلاقیت، دغدغه بسیاری از ما تبدیل شده است و گویی، همه مادران آمپول خلاقیت تزریق کرده اند و انتظار دارند بچه خلاق به دنیا بیاورند. وی افزود: همین مساله هم باعث شده که بسیاری، برای کلاس های آموزشی یا کارهای معمولی دیگر، عناوین عجیب و غریب در نظر بگیرند. مثلا می گویند فیلم نامه نویسی با تمرکز بر پایان و شروع فیلم. یعنی با وسط فیلم نامه کاری ندارند. به این ترتیب است که در خراب کردن عنوان ها خلاق شده ایم! نویسنده کتاب پلو خورش اضافه کرد: به عقیده من خلاقیت یک توانایی فوری و آنی است که نمی توان آن را آموزش داد و افراد باید در شرایط قرار بگیرند تا خلاقیت شان بروز و ظهور پیدا کند. به عنوان مثال، هیچکاک در یکی از فیلم هایش می خواست از زنی بازی بگیرد که بسیار زیبا بود اما چیزی